Koud was de wereld, hard

Koud was de wereld, hard maar alles klopte.
Ijzige rotsen in een steenkoude zee, elk dier zijn plek
aan de rauwe maaltijd: ijsberen zochten otters uit,
een otter sloeg zee-egels kapot die op hun beurt algen opslokten
algen namen water en licht, het rif zoog kalk.

Zachter de aarde nu, schots ook en scheef, vol stukjes die niet passen.
Golven waar de kou af is klotsen bevroren bergen los,
zeeleeuwen hongeren omdat de mens vis wil
orka’s zoeken eten, de ijsbeer moet delen
het broze rif kijkt hulpeloos als algen om bescherming vragen.

Ik zit op het balkon in een hete septemberzon.
De krant bevat een dier, gewikkeld in een deken, ergens in Alaska
het ijsland klein, als het in Artis dreef had ik het ook geloofd.
De kop met hondenogen draait zich, wil iets van mij
stil pas als ik hem opsluit in de krant, liggen laat in de zon.